Cuma günü acı bir haber aldım.16 yaşındakı kuzenimi kanserden kaybettik.Ankarada hastanedeydi .Cuma namazı vakti vefat etmiş.Tüm işlerimizi bırakıp Aksaray'a doğru yola çıktık.Evleri aksarayda olduğu için Aksaray'a defnedildi.akşam üzeri 4te yola çıkıp sabah 4te ancak orada olabildik.Yol çalışmaları vardı.Gece oraya gittiğimizde herkes oradaydı.Ben kuzenimi 5 senedir görmüyordum.Babaannem çerçevelenmiş bu resimi bana verip derya sen uzun süredir görmüyordun baksana şuna yakışırmı toprağa dedi koptum orada bir dahada toparlanmam kolay olmadı:Ölen kuzenimin amcası ile kırgınlıklarımız vardı çok fazla arayamamıştım Ankaraya hastaneye gitmemiştim.Biz istanbula geri dönerken amcam ile vedalaşırken amcam ben sana çok kırgınım ben deryayı çok seviyordum neden böyle yaptı diye kaç kere oturdum ağladım Benim kızım gibiydin sen ben kızımı hep sana benzetiyorum.Sen benim diğer yiğenlerimden çok ayrı bir yerin var dedi.Ben ona affet diye sarıldım yanaklarından tutum affettinmi diye sordum sarılıp ağladık.Ama affettim dedi.Ben acılarımın yanında bir vicdan muhasebesi içerisindeyim.Neden hastaneye gitmemki sanki.Neden çok aramadımki sanki diye kendimi sürekli hırpalıyorum aklımdan hiç çıkmıyor bugün mecburen işime döndüm.Ama yüreğimdeki büyük acı hiç dinmiyor vicdan muhasebem ne zaman biter bilmiyorum.Ama amcamı bundan sonra hep arayıp sorucam hep hep.
Allah kimseyi evlat acısıyla sınamasın
Yunus'umuzun alıpda giyemediği kıyafetler,hastanade yaptığı boncuklarla aldığı babalar günü hediyesi parfümü yoğun bakıma inmesinden dolayı verememesi, mezarında yengemin toprağı sevişi,yengemin 2 senedir hastanedeki yunusla diyaloglarını anlattığı zamanlar yüreğimizi dağladı.Yüreğimde bir düğüm var sanki.
